
با تولد نخستین فرزندم، بلافاصله حسابهای کاربری گوگل و توییتر به نام او ایجاد کردم. تصویر او را در پلتفرمهای مختلف به اشتراک گذاشتم و پیش از آنکه بتواند روی پای خود بایستد، ردپای دیجیتال گستردهای برایش ساختم.
چند سال بعد و با تولد فرزند دوم، رویکرد من کاملاً معکوس شد. حفظ حریم خصوصی او به اولویت اصلی تبدیل شد؛ نمیخواستم تاریخ تولدش در دسترس عموم باشد یا چهرهاش خوراک الگوریتمها شود. با مرور زمان، بخش زیادی از ردپای دیجیتالی را که برای فرزند اول ساخته بودم نیز پاکسازی کردم.
علت این تغییر رفتار، مشاهده تغییر مسیر اینترنت اولیه از یک بستر نویدبخش به ابزاری با پتانسیل بالای سوءاستفاده بود. همسرم که پرستار کودکان است، بهشدت نگران افزایش آمار بستری کودکانی بود که با پیامدهای تعاملات شبکه اجتماعی مانند اختلال خودزشتانگاری و آزار و اذیت آنلاین دستوپنجه نرم میکردند. این مسئله باعث شد ما به والدینی تبدیل شویم که استفاده از گوشیهای ساده غیرهوشمند را ترجیح میدهند و اجازه حضور در پلتفرمهایی مانند تیکتاک را به فرزندانشان نمیدهند.
این رویکرد محدودکننده فقط منحصر به خانواده ما نیست. تعداد قابل توجهی از فعالان و مدیران ارشد شرکتهای بزرگ فناوری نیز فرزندان خود را از ابزارهای دیجیتال دور نگه میدارند. حتی چهرههای شاخصی مانند مارک زاکربرگ نیز تصاویر فرزندانشان را بهصورت عمومی در فیسبوک یا اینستاگرام منتشر نمیکنند.
تمایل به کاهش دسترسی کودکان به فناوری، اکنون به یک موج فراگیر جهانی تبدیل شده است. کتاب پرفروش نسل مضطرب نوشته جاناتان هایت در سال ۲۰۲۴ نقش مهمی در مطرحشدن این چالش در سطح عمومی داشت. استرالیا بهعنوان نخستین کشور، قانون ممنوعیت استفاده از شبکههای اجتماعی را برای افراد زیر ۱۶ سال تصویب کرد و کشورهایی نظیر اتریش و اندونزی نیز اقدامات مشابهی را آغاز کردهاند. در ایالات متحده، دیوان عالی قانون احراز هویت سنی در تگزاس را تأیید کرد و مناطق آموزشی متعددی استفاده از تبلتها را به نفع کتابهای کاغذی کنار گذاشتهاند. حتی نوجوانان نسل آلفا نیز به دستگاههای قدیمی مانند واکمنهای سونی روی آوردهاند.
ما باید کودکان خود را برای زندگی در دنیای واقعی که ایجاد کردهایم آماده کنیم، نه دنیایی که آرزوی داشتنش را داریم.
با وجود همه این نگرانیها، امکان نادیده گرفتن فناوری وجود ندارد. فناوری در تمام ارکان زندگی نفوذ کرده است و ما موظفیم فرزندانمان را برای زیستن در همین دنیای واقعی آماده کنیم. این پرسش در عصر پیشرفت شتابان هوش مصنوعی اهمیت بیشتری یافته است.
برای بررسی دقیقتر این موضوع، همکاری با تحریریه مجله Anyway (مجلهای تخصصی برای نوجوانان) صورت گرفت تا نظرات بیواسطه نسل جوان درباره هوش مصنوعی و آینده جمعآوری شود. پاسخهای این نوجوانان نشاندهنده دیدگاهی پیچیده، عمیق و هوشمندانه نسبت به ابزارهای نوظهور بود.
یافتن تعادل، کلید مواجهه با این مسیر است. با ورود دختر بزرگترم به دبیرستان، گوشی ساده او با یک آیفون جایگزین شد و دختر کوچکترم از اپل واچ استفاده میکند. این ابزارها امکان ارتباط هوشمندانه، گسترش تعاملات اجتماعی در بسترهای آنلاین و فیزیکی و تجربه استقلال کنترلشده را برای آنها فراهم کرده است. کودکان در حال یادگیری و آزمودن مرزهای جدید هستند و والدین نیز همگام با آنان، شیوه مواجهه با زیستبوم دیجیتال را تمرین میکنند.
این مطلب بر اساس خبر MIT Technology Review بازنویسی و ترجمه شده است.
دیدگاهها۰
برای ثبت نظر، پرسش یا رأی ابتدا وارد حساب کاربری شوید.