
سالها است که بهروزرسانی و نوسازی سیستمهای قدیمی (Legacy Systems) به عنوان یکی از چالشهای پیچیده و پرهزینه برای سازمانها شناخته میشود. ریسک بالا، هزینههای سنگین و احتمال بروز اختلال در جریان عملیات تجاری موجب میشد که مدیران ارشد، نوسازی نرمافزارهای کلیدی خود را به عنوان یک تهدید مدیریت کنند نه یک فرصت استراتژیک. اما امروزه با افزایش انتظارات مشتریان و ورود هوش مصنوعی به چرخه توسعه نرمافزار، معادلات اقتصادی این حوزه بهطور بنیادی تغییر کرده است.
تجربه شرکت بیمه درمانی بوفا (Bupa) در نوسازی اپلیکیشن همراه «My Bupa» نمونهای برجسته از تبدیل یک پروژه بازنویسی کد به یک تحول ساختاری در کسبوکار است که به کمک فناوریهای مبتنی بر هوش مصنوعی محقق شد.
تکیه بر فناوریهای قدیمی که به پایان دوره پشتیبانی (End-of-Life) رسیدهاند، خطری است که به صورت خاموش انباشته شده و ناگهان سازمان را دچار بحران میکند. مخاطرات اصلی عدم نوسازی زیرساختهای نرمافزاری را میتوان در سه بخش دستهبندی کرد:
استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی مولد و ابزارهای تحلیلی پیشرفته، زمان، هزینه و ریسک پروژههای نوسازی را به شدت کاهش داده است. در پروژه بوفا که با همکاری شرکت اینفوسیس (Infosys) انجام شد، اپلیکیشن قدیمی مبتنی بر Xamarin به بسترهای بومی (Native) Swift و Kotlin منتقل گردید.
فرآیند تحول شامل دو گام اصلی مبتنی بر هوش مصنوعی بود:
در این مرحله، هوش مصنوعی کدها و منطق پیچیده کسبوکار را از بستر قدیمی استخراج کرده و سناریوهای بازنویسی را استخراج نمود. این امر نیاز به حافظه شفاهی افراد را از بین برد و فرآیند مستندسازی و استخراج قوانین تجاری را تسریع کرد.
پس از درک کامل منطق سیستم قدیمی، معماری جدید بهگونهای طراحی شد که علاوه بر حفظ تمامی قابلیتهای قبلی (Feature Parity)، بستر لازم را برای نوآوریهای آینده، مقیاسپذیری و پایداری بلندمدت فراهم آورد.
بهکارگیری این روش موجب شد پروژهای که در حالت عادی ۱۸ ماه به طول میانجامید، تنها در ۷ ماه (کاهش حدود ۶۰ درصدی زمان اجرا) به بهرهبرداری برسد و حدود ۴۰۰ ساعت از زمان نیروهای تحلیلگر ارشد صرفهجویی شود.
بازنویسی و نوسازی بستر نرمافزاری اگر به بهبود تجربه کاربر نهایی منجر نشود، فاقد ارزش واقعی تجاری است. پس از انتقال اپلیکیشن بوفا به معماری جدید، نتایج شاخصی به دست آمد:
نوسازی سیستمهای قدیمی صرفاً یک چالش فنی نیست، بلکه ابعاد انسانی و سازمانی پررنگی دارد. ایجاد محیطی امن برای تیمها جهت گزارش زودهنگام چالشها، مدیریت فشار کاری همزمانِ پشتیبانی از سیستم فعلی و توسعه بستر جدید، و شفافسازی مسیر تحول برای کارمندان، از ارکان اصلی موفقیت اینگونه پروژهها به شمار میرود.
هوش مصنوعی در این مسیر نه به عنوان جایگزین نیروی انسانی، بلکه به عنوان ابزاری برای آزادکردن ظرفیت فکری تیمها عمل میکند تا بهجای نگهداری کدهای قدیمی، بر طراحی ارزشهای جدید برای مشتریان تمرکز کنند.
زیرساختهای نوسازیشده، سنگبنای زیستبومهای هوشمند آینده خواهند بود. در نسل جدید پلتفرمها، هوش مصنوعی دیگر یک قابلیت افزوده (Add-on) نیست، بلکه از مراحل اولیه طراحی تا فرآیندهای عملیاتی در تمامی لایهها ادغام میشود.
با فراهم شدن زیرساختهای نوین، سازمانها میتوانند به سمت استفاده از هوش مصنوعی عاملمحور (Agentic AI) حرکت کنند؛ سامانههایی که میتوانند فرآیندها را به صورت انتهابهانتها و تحت نظارت انسان مدیریت کرده و تجربیات کاملاً شخصیسازیشده، پیشبینانه و آنی را برای کاربران به ارمغان آورند.
این مطلب بر اساس خبر MIT Technology Review بازنویسی و ترجمه شده است.
دیدگاهها۰
برای ثبت نظر، پرسش یا رأی ابتدا وارد حساب کاربری شوید.