فیزیکدانان، ذرات با مدارهای کاتیک را به کامپیوترهای مایع تبدیل میکنند – اما همچنان از ممریستورها عقب هستند

کامپیوترهای مایع: رویکردی نوین در محاسبات
در دنیای امروز، تلاش برای دستیابی به روشهای محاسباتی نوآورانه و کارآمدتر، سرعتی فزاینده به خود گرفته است. در همین راستا، فیزیکدانان دانشگاههای کنستانز و اشتوتگارت رویکردی بدیع را در حوزه کامپیوترهای مایع ارائه دادهاند. این تیم تحقیقاتی، با استفاده از ۴۰۰ ذره میکروسکوپی که در قطرات مایع در حال گردش هستند، موفق به پیشبینی سیگنالهای کاتیک و تشخیص ناهنجاریها شدهاند. نتایج این پژوهش در نشریه «Communications AI & Computing» منتشر شده است.
این سیستم توانست با دقت بالایی سری «Mackey-Glass» را پیشبینی کرده و ناهنجاریهایی را که بر متوسط، واریانس و همبستگی کوتاهمدت سیگنال تأثیری نمیگذارند، شناسایی کند که در این وظیفه چالشبرانگیز، امتیاز F1 معادل ۰.۹۰ را کسب کرد. با این حال، باید اذعان داشت که دقت این روش حدود ۱۰ برابر کمتر از مخازن محاسباتی مبتنی بر ممریستور است، واقعیتی که در مقاله به صراحت بیان شده است.
جزییات فنی و عملکرد سیستم
هر نوسانگر در این سیستم متشکل از یک کره سیلیس با شعاع ۳ میکرومتر است که یک سمت آن با ۸۰ نانومتر کربن پوشانده شده و در مخلوط آب-لوتیدین با دمای ۲۸ درجه سانتیگراد معلق است. یک لیزر ۵۳۲ نانومتری، بخش پوشیده شده با کربن را گرم میکند و ذرات را به سمت یک نقطه هدف مشخص هدایت میکند. اما تأخیر بین تصویربرداری از ذره و تغییر موقعیت پرتو لیزر، باعث میشود ذره از نقطه هدف عبور کرده و به جای آن در مداری کوچک مستقر شود. میدانهای جریان در مایع، مدارهای مجاور را به یکدیگر گره میزنند و دادهها به صورت جابجایی نقاط هدف وارد سیستم میشوند.
فاصله شبکه، قدرت جفتشدگی را تعیین میکند، زیرا نیروهای هیدرودینامیکی با فاصله کاهش مییابند. همچنین، یک آستانه میرایی، میزان نوسان هر ذره را تنظیم میکند. هر دو پارامتر در طول آزمایش قابل تنظیم هستند و خطای پیشبینی در این فضای پارامتری بیش از سه برابر تغییر میکند. دقت سیستم حتی زمانی که تنها ۲۰٪ از نوسانگرها ورودی دریافت میکردند یا زمانی که ذرات بهطور جداگانه به لیزر پاسخ نمیدادند یا به هم چسبیده بودند، حفظ شد.
مقایسه با فناوریهای موجود
آرایه کلوئیدی به خطای ریشه میانگین مربعات نرمالشده حدود ۰.۱ در پیشبینی تکمرحلهای «Mackey-Glass» دست یافت. بر اساس این مقاله، دستگاههای ممریستور در حال حاضر به نتایجی معادل ۰.۰۱ یا بهتر در همین معیار میرسند. البته، این نتایج به مالتیپلکسینگ زمانی وابسته بوده و حاصل تقریباً یک دهه کار متمرکز هستند.
نویسندگان تصریح میکنند که مخزن آنها از پیادهسازیهای فیزیکی موجود بهتر عمل نمیکند. با این حال، یک مقاله پیشچاپ در arXiv از ژانویه ۲۰۲۳، این موضوع را به شکل دیگری مطرح کرده و استدلال میکند که اجتناب از مالتیپلکسینگ زمانی، این پلتفرم را از تقریباً تمامی مخازن فیزیکی موجود، از جمله فوتونیک، ممریستیو و اسپینترونیک، متمایز میکند.

















دیدگاهها۰
برای ثبت نظر، پرسش یا رأی ابتدا وارد حساب کاربری شوید.