
اپل در نسخههای با ظرفیت بالای سری آیفون ۱۸ پرو از تراشههای ذخیرهسازی QLC NAND استفاده کرده است. حافظههای QLC با ذخیرهسازی ۴ بیت داده در هر سلول (در مقایسه با ۳ بیت در تراشههای TLC)، امکان ارائه ظرفیتهای بالاتری را در همان فضای فیزیکی فراهم میکنند. با این حال، آزمایشهای جدید نشان میدهند که این تراکم ذخیرهسازی بالا با کاهش چشمگیر عملکرد در سناریوهای نوشتن مداوم و سنگین دادهها همراه است.
بر اساس بنچمارکهای منتشرشده توسط کانال Homolab، مقایسه نسخه ۱ ترابایتی آیفون ۱۸ پرو مکس (مجهز به QLC) با مدل ۵۱۲ گیگابایتی آیفون ۱۸ پرو (مجهز به TLC) تفاوتهای قابلتوجهی را آشکار میسازد. در حالی که عملکرد هر دو نوع حافظه در آزمون خواندن تصادفی 4K کموبیش یکسان است، مدل QLC در پردازشهای ترکیبی با عمق صف پایین، ۳۸ درصد ضعیفتر از مدل TLC عمل کرده و امتیاز ۸,۱۶۸ را در برابر ۱۱,۲۸۵ ثبت کرده است. با افزایش شدت بار کاری، این فاصله کمتر میشود اما تراشه TLC همچنان برتری ۱۲ درصدی خود را حفظ میکند.
چالش اصلی حافظه QLC در آزمونهای نوشتن مداوم رخ میدهد. آیفون ۱۸ پرو مکس از یک حافظه کش سریع SLC با حداکثر سرعت ۳,۰۰۰ مگابایت بر ثانیه استفاده میکند. پس از پر شدن این کش، یک بافر ثانویه مبتنی بر TLC با میانگین سرعت ۵۷۸ مگابایت بر ثانیه وارد مدار میشود. اما با تکمیل ظرفیت این دو بافر، دستگاه ناچار است دادهها را مستقیماً روی تراشه QLC بنویسد. در این حالت، سرعت نوشتن مداوم به ۷۹.۴ مگابایت بر ثانیه کاهش یافته و حتی در برخی لحظات تا ۲۵.۶ مگابایت بر ثانیه سقوط میکند.
با پر شدن ظرفیت ذخیرهسازی، این افت سرعت شدیدتر نیز میشود. هنگامی که ۶۰ درصد از فضای ذخیرهسازی پر باشد:
باید توجه داشت که این بنچمارکها نشاندهنده سختترین سناریوهای کاری هستند. کاربران در استفادههای روزمره مانند وبگردی، کار با شبکههای اجتماعی، اجرای بازیها یا عکاسی معمولی متوجه هیچ افت سرعتی نخواهند شد. با این حال، این کاهش سرعت میتواند برای کاربرانی که کارهای سنگینی انجام میدهند ملموس باشد:
این مطلب بر اساس خبر Tom’s Hardware بازنویسی و ترجمه شده است.
دیدگاهها۰
برای ثبت نظر، پرسش یا رأی ابتدا وارد حساب کاربری شوید.